Po pogrzybie / na 18 kwietnia 2005r
Ojgyn z Pniokow 18.04.2005

No, toz momy tyn nasz kwiyciyn z gorki. Jankorny i fest niyszczysny bol ci tyn miesionc, kiery inksze lata, piyrwyj bol cheba lepszejszy bali i nikiej moj. Dzisioj mo piyrszy tref te colkie „konklawe” na kierym bydom ci welowac, wybiyrac tego nowygo papiyza, nowygo, kiery bydzie musiol byc jescse lepszyjszy lod naszygo Lojca Swiyntego Jana Pawla II-go. Znojdzie sie telki? Bydzie lepszyjszy? A mono ci ino bydzie sie kciol przichlybic tym wszyjskim kardynalom, kierych nasz polski papiyz wywianowol. Mocka idzie terozki wycytac roztomajtych szpekulacyji i fest mondrowanio we wszyjskich cajtongach. Cytolech : „Süddeutsche Zeitung”, „Der Spiegel”, telko rusko „ ” (Niezawisimaja gazieta), i telkigo mondroka Klausa Bachmana, kiery festelnie dugo miyszkol u nos we Polsce, i tak cosik mi sie zdowo, ize niy wszyjsko sam idzie naszym, sam u nos, pedziec, coby mie niy mieli za „antychrysta” nikiej jedyn kamrat ze „internetu”. Toz, tyz ci niy byda sam za tela tuplikowol lo tym wszyjskim co sie po pogrzybie naszygo Jana Pawla II-go godalo i szkryflalo, boch przeca niy jes telki mondrok (jakech to juz lonski tydziyn godol), i niy byda sie rychtowol do welonku nikiej jakisik Giertych lebo kalgomin Tusk, coby niy spomniec jednego ze cwilingrow: Bonaparstka.
Kiejsik zech sam juz szkryflol Wom, co bolech latos na Wielkanoc u jednego kapelonka we spowiydzi. Do Farorza niy ida, bo by mie dol telko pokuta, ize bych bez colki miesionc niy wydolol. I nikiej kozdy, padom na lostatek kapelonkowi:
– Wiyncyj grzychow niy bocza i niy za wszyjskie z a l u j a !
A co ? Som dyc ci telkie grzychy za kiere nijak niy idzie sie szkodowac, zalowac, a jankor tyz ci tu niy lobleci. Dom Wom bajszpil: wylazuja ci kiejsik wcas rano z chalpy – bo wiycie, ize robia za elwra i mom zados casu – i tak jakosik po poruch minutach jedna tako szwarno dziolcha (a pedziec niy moga kiero, bo by ci ji moja staro slypia wydropala) i pado ku mie:
– Szczynsc Boze, panie Ojgyn. Chebascie mie niy poznali, abo co?
Poznolech, poznolech. Ino nikiej kozdy chop, i to niy ino na wiosna, nojprzodzij gawcolech sie na to cym lona dycho. Niyskorzij na to, cym lona krynci, lobyrto kiej jeji przindzie lyzc przed chopcoma. Jesce niyskorzij zasik na szlapy, na giyry a dziepiyro na lostatek na gymba. A jak Wom jesce powiym, ize bola tak szykownie seblecono, co mi sie aze we slypiach zacmiolo, to kozdy chop sie kapnie, co jo sam mom na mysli przi tych grzychach. I spomnialo mi sie jak to kiejsik spiywali przi „Sobocie w Bytkowie” a i mie to fest klapuje, ize:
Som zadowom sie pytanie, czamu w zyciu tak sie dzieje,
Chop kiej widzi cudzo baba, to choc stary – a gupieje.
Bele ino troszka cudzo, bele inkszy wosow kolor,
Bele szaty trocha krotsze, to dostowo malpi rozum.
I, to jes na isto, przeca juz jedyn kiejsik mondrok godol, ize na wiesna cowiek gupieje, i to niy ino chop (baba, choby i mondro, to przeca wiecie, niy lobejrzi sie, kiej fto wrzesknie: cowieku). No, rzyknie ftosik co i „politykiery” na wiesna blank gupiejom! A to niy jes prowda! Posuchejcie jejich bez colki rok, to na isto tyn latosny kwiyciyn, to bola lochronka a niy mondrokowanie. I jesce jejim dwa razy nasz maluski Prymier rzyknol: do roboty!!! A ludzie godajom, co mozno i dobrze, kiej nic niy robiom, i nic tyz bez te pora tydni niy poradziyli popsnic, pra?
Nale, coby za tela jesce lod tego naszygo Lojca Swiyntego niy lodyjnsc, rzykna cosik inkszego. Niy za tela miarkuja, kajech te sztrofki znoloz (i coby mi sam tego zodyn niy przeciepowol, ize fto inkszy to naszkryflol, a jo ino inkszymu pichnol) byda jo je terozki sam rzondziol tak, jakech je spamiyntol:
Na kamyniu przi drodze zicnol Starzik zmochany,
Na kosturze sie lopar, gowa wtulol w ramiony.
Lobejrzol sie do zadku, na ta cesta, co przeszol bez zycie,
Medikowol ci nad niom, chnet lachnol sie skrycie.
A bola wiesna, nale ucichli ptoszki,
Swiat zamilk, zjankorniol i stol sie lecy jaki.
Starzik swe locy sztreknol sie ku niebu,
Przezegnol sie glosno i pokloniol Srogimu.
Loroz usmiych radosny rozpolol Mu lica,
Bo swiat juzas lozol, spiywala lokolica.
Ptoszki wzlecieli napoczli kwisc kwiotki.
Zas swiat bol piykny nikiej downe laty.
I dzwignol swe cialo Pielgrzym zmochany,
Chyciol do gracy kostur i ruszyl logibany
We swoja rajza lostatnio ku zyciu wiecznymu,
Lostawiajonc nom zywym tyn slad na kamiyniu.
No, toz – jakech pedziol – momy juzas tyn kwiycien. Niy jes ci to nojwicniyjszy, nojszpasowniyjszy latos miesionc skuli naszygo Lojca Swiyntygo. A jesce barzij to wszyjsko skuli tego dioseckigo amerikonskigo Prezidynta, kiery dwa lata tymu nazod lozfechtowol, rozfaklowol ta haja we piyrwyjszyj Mezopotamii (tak cheba kiejsik Irak mianowali, pra?). Nale, dosik zech juz kiejsik nawajol, najamrowol to terozki na isto mo byc lo tym kwiytniu. Poszolech kiejsik na telki dugi szpacyr ze mojom swiekrom po tych Pniokach. Suchejcie ludzie, jak tam ci je gryfnie! I niy godom ci sam lo tych chalpach, kiere sie zbulyki przi Marijanskij, nale lo tych polach, lonkach aze do Logiewnik, kaj jesce moja Mamulka ze Tatulkiym gryfnie zolyciyli. a i jo ci niyrolz ze jakomsik szwarnom dziolchom po tych polach fyrtol i ino lo gupotach medikowol. Gynsipympki ci juz powylazowali, i ino doczkac kiej moiki napocznom kwisc (a chopcy bydom dziolchom do dakli na trombkach ze tych mlycow dudlic). We „prima aprilis” niy ujzdrzolech jesce piyrszych knospli, ponkow na stromach, chocia – kiej sleciol – tydziyn-dwa, listecki gryfne wyfukli i wszandy sie zielono zrobiolo. I tak ci juz bydzie aze do moja. Nikiej we starcynnyj powiarce : „Kiej przigrzeje slonko, przyjndzie kwiyciyn lonkom!”
A ku tymu, chopy! Jak te nasze frele, dziolchy, samotne i wydane gryfnie ci sie poradzom terozki poseblykac. Bo jo tam ci mom rod ta moda, przi kieryj dziolszki pokazujom wszyjsko co pod kieckom do pokozanio majom i jesce ku tymu te blank sage pympecki. Toz to je na isto medikamynt na te moje stare slypia. Ani ku tymu bryli mi niy trza. Po prowdzie niy moga pedziec, ize sie za mnom jesce kajs loziymnostki loglondajom – cheba, ize medikujom co Gargamel za niymi tompie – nalech jesce tak do imyntu niy przepomniol co tyz to sie na wiosna ze dziolszkoma wyrobio. Ino, jak to we powiarce: „Jednymu sie lod samosci leje, a inkszymu ani kidac niy kce!”
Lozprawiala kiejsik moja swiekra jak to za staryj Polski na wiesna wylazowali roztomajte elwry i po placach machlowali bele jakie konsztiki. Bol tyz i jedyn, kiery lamziol ze lajerom i maluskom afom, kiero wyciongala szczysne losy ze cylyndra. Wyciongla ta malupica i mojij swiekrze ... a niyskorzij to szwigerfater ciyngiym godol, ize kiejby wteda tego elwra ze tom afom zatrzas, toby do dzisioj miol pokoj we chalpie. Nale, tak sie medikuja, ize lon to ino kole prima aprilisu godol, bo moja swiekra niy jes telko zlo!!! A Lon juz tyz uswiyrknol jakiesik pora lot tymu nazod. Nale, to bolo za starego piyrwyj i do dzisioj sie tyn szport blank niy uchowol. A mie je richtik tego zol, skuli tego, co elwrow momy sam u nos na naszych Pniokach tela co za niyboszczki Polski przed II wojnom.
Ino, cosik mynij mi sie terozki wicow spomino, i niy ino skuli tego, ize jo tyz za elwra robia!!! Nale, kiej tak sam godomy, beromy to idzie ci sam tyz wciepnonc gryfno sztrofka, kiero naszkryflol bol nasz Adam Mickiewicz:
Dni nasze jak dni motylka,
Zyciem wschod, smiercia poludnie;
Lepsza w kwietniu jedna chwilka
Niz w jesieni cale grudnie.
Nale, elwry, niy elwry, lo nich zawdy idzie cosik szpasownego pedziec. Spomniol mi sie wic, kiery kiejsik jesce moja Starka lozprawiali. Bolo ci tak, ize jedna telko mamulka, staro lod elwra, lod bezrobotnego kciala lokrzcic swojigo synka. Przilazla do kosciola, do farorza i godo tak i tak, co kce synecka sam lokrzcic. Farorzycek kuknol i godo co dlo nij, to za piync zlotych mozno i lokrzci tego bajtla. Baba w bek, bo przeca niy miala ani te piync zlotych. Chop robi za elwra, biyda we chalupie, drugim dzieckom niy ma co do gymby wrajzic a za krzest colkie piync zlotych trza bulic. Poszla baba do dom i slimto po drodze. Trefiyla Zyda, kierymu wszyjsko to lopedziala. Zyd zdziebko pomedikowol i godo:
– To jo wom dom sam terozki colkie sto zlociokow i deptejcie w te pyndy nazod do waszego kosciola i dejcie sie te wasze dziecko lokrzcic, nale rest ze tych sto zlociokow kca zarozki nazod.
Baba poszla, dziecko farorz lokrzciol. Lona wartko polazla do tego Zyda coby mu dac nazod tyn rest.
– No, i widzom loni, terozki jo mom dziewiyncdziesiont piync zlociokow richticznych – godo Zyd. – Wy mocie juz lokrzczonego synecka a farorz ... mo colkie sto zlotych lipnych, falesznych!!!
Cowiek tak depto po tych jejigo Pniokach. Jedyn kamrat fandzoli jedno, inkszy juz mozno cosik szpasownego. Jedyn Ziga lebo Byno faflo ciyngiym lo jejich srogich chorobskach (choby inksze stare knakry byli mynij niymocne). Jesce inkszy lozprawio jak to kiejsik za babami tyrol, tela co terozki przepomniol ...po jakigo dioska, po jakigo pierona to robiol? I kiej tak cowiek przijndzie do telkigo „kolka rozancowygo” (niy gorszcie sie, nale sam u nos na Krojcce tak mianujom ci tych elwrow, starzikow, pynzjonistow, kierzy kozdy dziyn, chlapaka, sniyg lebo i festelno klara, styrcom na styruch ekach na tyj sztrece i fandzolom, lobgadujom, szterujom, wadzom sie lo bele gupoty), to som niy poradzi pochytac ezli jes jesce monter, „normalny” lebo tyz mu sie juz chopki stawiajom we palicy. A kiej jesce wlejzie do jakigosik szynku a tam inkszy „Kancik”, „Giyna” (telki spasny, zabrany Miymiec ze lodzysku) lebo „krolikorz” (kiery godka napoczyno lod pytanio:” cy moga cosik pedziec”?) i godo niyskorzij bez trzi godziny, tela co som do sia, to juz lostowo ino deptac do chalupy, kaj staro (chocia tyz paplato), nale to sie jesce do szczimac. I niyskorzij ino niyftory kamrat sie spyto:
– Ojgyn! A czamu ty slepiesz ino do zdrzadla???
– Ano, bo jo mom rod szluknonc sznapsa do kupy ze kimsik „inteligyntnym”!!!
Ftosik mi naszkryflol bez „internet”, co tyn rocek jes jakisik dziwoczny (boczycie spiywka Niemena: Dziwny jest ten swiat). Tela co sie tyj freli pometlolo wszyjsko do kupy: „tsunami” ze lonskigo roka, leberka, kiere drzistly jednymu kamratowi, jednyj babie prasklo cosik we klinie, zemrzilo sie naszymu Papiyzowi, switnol fyrszt Reiner ze Monaco, a i jednyj babie (jeji, jeji, tyj babie) langfinger, znacy zlodziyj wloz do chalupy. Idzie pedziec, co to jes dziwocny rok, pra? I mie sie tyz tak zdo, bo jo zawdy miol platfus, zylaki a terozki, skuli tego dziwocznego roka, lapnolech jesce dwa plynckiyrze. Tela, co inkszy zarozki naszkryflo (we tym – jak zawdy „internecie”), ize to skuli „antychrysta”; kozdy mo prawie, kiej mu ci to na isto klapuje. No, i ku tymu telkie planeciorze, kiere zawdy cosik tam rzyknom co sie roztomajtym ... (niy byda lo nich godol) kupluje wszyjsko we wszyjskim. A tak richtik boczy sie ino to co klapuje, a to co te wszyjskie loszkliwe planeciorze pedzieli, a niy idzie tego do sia prziflostrowac, to sie razinku przepomni. Bezmac juz wszyjsko przepedziala i krolowo Saby, tyn colki Nostradamus to, co ci lone, przepedzieli, to jejich ksionzki by sie na styry rolwagi niy szlo nafolowac. Nale, kozdy nawiydzony wiy swoji, a rest moge go we rzic kusiknonc; bo lon wie!!!!
I jesce tak na lostatek. Zbajstlowali ci u nos we Lodzi gryfno „wystawa” wicow, szpasownych lobrozkow lo naszym Lojcu Swiyntym. Narozki sie pokozali telkie loszkliwce, kiere kozali ta „wystawa” zawrzic, skuli tego co sie niy zdo lo Papiyzu bele co godac. A przeca i som nasz Jan Pawel II-gi poradziol gryfnie i wicnie lodpedziec niyftorym gramulom-zurlanistom. I tu mi prziszol do filipa jedyn lobrozek, na kierym Jan Pawel II-gi zicnol na jejigo stolcu i godo do Stanislawa Dziwisza:
– Widzisz Stasiu, my sie znomy juz sytyrdziysci lot a ty nic ino sie „dziwisz” i „dziwisz”.
A ze wicami to jes tak, nikiej we ruskim szpasie: Przeca idzie downiyjszo rusko „wolga” lozfechtowac do dwiesta kilomyjtrow na godzina ino ... jak niyskorzij jom zahaltowac??? I to by bolo na dzisioj, na ta polowina kwiytnia a berol, napasztowol nikiej we kozdy (terozki) pyndzialek

Ojgyn z Pniokow