Pazdziyrnik / na 1 pazdziernika 2005r
Ojgyn z Pniokow 01.10.2005

No, toz momy juzas jedyn miesionc forbaj, zbyte i napoczyno nom sie pazdziyrnik, kiery tyz poradzi byc festelnie gryfny i szykowny. No, i momy juz po jednym, nale szpasownym welonku. Wiela sam niy byda lo tym szkryflol, niy byda godol (bo jesce mie ze radijoka wyciepnom), rzykna ino tela, ize jedyn moj rechtor jakiesik pora dni tymu nazod trefiol swojigo szkolorza (kiery nikiej ta lod tych kurwikow) kciol zdowac „matura” kiej mu juz pizlo piyncdziesiont lot i rzyknol:
– Niy nerwuj sie, niy gzukej, jo juz miol jednygo telkigo, kiery matury tyz niy zdol a ... terozki je ministrym.
Znocie to? A dyc, ize znocie!
A juzas jedyn mondrok (niy godom lo welonku, bo mi niy dozwolajom) pedziol ci bol tak:
– Skuli cego godzi sie godac prowda, kiej zawdy lepszij jes scyganic”.
A cyganic, fabulic, to ci ino u nos poradzom jak nikaj indzij. Styknie kuknonc we telewizyjor abo posuchac radijoka. A nojbarzij to metlajom te mondroki, kiej godajom lo samtyjszych lo nos, lo Slonzokach. Mie juzas nojbardzij szterujom gupoty, kiere tam ftosik wynokwiol co to berkmony sie niy szpluchtajom, niy czochajom a dlo szpasu pytajom sie cy nyjgry ze Afriki, kiej wylazujom na wiyrch ze jejich gruby muszom tyz sie badowac, muszom deptac do badyhalzu? Nale, lod zawdy sam u nos, na Gornym Slonsku, byli Slonzoki i Gorole. I kiejsik niy trza sie bolo tego ganbic, no mozno jesce ino niy wtynczos, kiej sam u nos wszyjskim i wszyjskimi festelnie  reskiyrowali te sztramskie chopy zza Brynice. Za starego piyrwyj Slonzok poradziol sie po kamracku dogodac ze Gorolym, i niy bolo z tego haji. Niyskorzij prziszli telkie loszkliwce, kierym sie ta naszo godka niy zdala i ... napoczlo sie. Richticzne Slonzoki napoczli „mowic”, coby jejim zodyn Gorol (a ku tymu prowajder, kiyrownik) do rzici niy kopol, coby mogli we werku lebo kaj indzij lobstoc. I bolo ci tak szpasownie nikiej we telkim, pieronym starym wicu:
– Panie majster, panie majster, jo by sie kciol naumiec po slonsku godac – pedziol ci jedyn gorol swojimu majstrowi. – Jo bych tak prziszol do wos, a wy byscie mie zdziebko nauczyli tyj waszyj gryfnyj godki.
– No, mozno i sie czegosik lodymie naumisz, kiej sie ino bydziesz starol – pado stary majster. – Wez ino ze sia jakosik gryfno halba i mogesz dzisioj na wieczor do mie sie przikarycyc!
– Ja, jo jes rod, tela, tela ... co to jes halba, panie majster? – pyto sie tyn istny.
– Ja, mosz prawie! Co to jes halba na dwioch? ... Zebier ze sia liter!!!
Znocie tyn wic? Znocie, nale mi lon sam klapuje nikiej sto dioskow.
A, i dycis jo wiym, co sam na uniwerzityjcie, kajsik na politechnice lebo we jesce inkszyj szuli wyzszyjszyj, nie idzie godac, trza „mowic”, i to je prowda, i tak mo byc. Nale po jakiymu, te co som samstond, samtyjsze muszom sie swojij godki ganbic, sromac sie, co godajom nikiej jejich Starziki i Lojce? Przeca idzie godac, i kaj trza, „mowic”, pra? A to som na isto te korzyni, to po czym idzie sie kapnonc, cy ftos jes „ptok”, „krzok” ezli „pniok”. Bo przeca i ze „ptoka”, znacy tego co przifurgnol ino na zdziebko, tyz we trzecim pokolyniu moge byc „krzok”, a i niyskorzij bali i „pniok”. Tela, co trza kciec, a niy ino sie asic, festelnie ajnbildowac, herzic co tyn, kiery „mowi” to jes cosik lepszyjszego lod tego co „godo”. A mozno jes ci blank nalopach?
A terozki dejcie pozor, bo tuplowanie niy byda tego godol (a je to tyz po polsku):


 
Znow sie poklocil – zas zrobiol haja.
Kocham cie bardzo – mocka ci przaja.
Piekna dziewczyna to gryfno frelka.
Lonty – ubranie, flaszka – butelka.
Dziadek to starzik, karlus to chlopak.
Ubral odwrotnie – loblyk nalopak.
Bizy to kancik, spodnie – galoty.
Franciszek – Francik, pipelok – motyl.
Ryma to katar, kara to taczka.
Pani za lada to przedowaczka.
Slubno to zona, lauba – altanka,
A narzeczona to je galanka.
Zycze ci szczescia – winszuja piyknie.
Wiecej nie trzeba – Bog zaplac, styknie.
Slypia to oczy, kragel to kolnierz.
Wojok bigluje – prasuje zolnierz.
Ubral skarpety – loblyk fuzekle.
Sloik z pokrywka to krauza z deklym.
Wyszedl w kaloszach – mo guminioki.
Nieudacznicy – Co za boroki!
Lancuch mu zlecial – sleciala mu keta.
Wzial papierosa – wzion cygareta.
W kredensie szklanka – glaska w byfyju.
Lyknal herbatki – szluknol sie tyju.
Witam serdecznie! – Szczynsc Boze wszyjskim!
Zaczal sie klocic – Wypolol z pyskiym.
Alech sie usmiol! – Zrywalem boki!
Wszyscy sa mili – Same Slonzoki!


 
Te gryfne sztrofki naszkryflol jedyn pieronym mondry kapelonek, kiery terozki zicnol na blank we Stanach, we Hameryce, a kiery tyz dugo niy poradziol spokopic po jakiymu Lon je gorszy lod inkszych, ino skuli tego co godo po naszymu chocia zno pora inkszych jesce lynzykow nikiej terozki na isto pilyn sztudynt, kiery kce do czegosik tam we zywobyciu dojnsc. A jo to wysznupol we tym dioseckim „internecie” i niy poradza zmiarkowac jak sie tyn  istny mianowol. Mozno to jes ta na isto sklerolza, lo kieryj jo lonski tydziyn we piekarskim radijoku spominol?
– Starziku, starziku, mom utropa – pado synek do jejigo olpy. – Mom naszkryflac co bolo we naszyj historii nojwazniyjsze.
– Wiysz synek, i dej sie terozki pozor, bo podle raje bolo tak: nojprzodzij nos sam wszyjskich lokrzciyli, niyskorzij to byli „rozbiory”, dalszij bola piyrszo i drugo wojna swiatowo, nale nojsrogszy cyrkus to sie napocznol we loziymdziesiontym dziewiontym roku i ... terozki niy idzie pedziec co sie bydzie dziolo dalszij, bo dalszij na binie som roztomajte kaspry!!!
A mie sie nojbarzij spodobalo kiej jedyn nasz terozniyjszy elwer zicnol nad zajdlym piwa (na pomp) i cyto jedyn stary cajtong, kiery wysmycol ze hasioka:
– A nojbarzij to ci mie gorszy, to mie nerwuje, ize „mercedesy”, bynzina i te srogie szify idom w gora !!! A mozno to ino telko – nikiej to mondroki godajom – „gra polslowek, znacy: sro polglowek, i to co kiejsik jedyn angyjber pedziol we telewizyji: „Pilem s Spale, spalem w Pile ...” i ... tak by szlo jesce bez poranoscie minutek faflac. A sam ku tymu gynal sztimujom gryfne sztrofki jednego naszygo kamrata ze „internytu” Bogdana Dzierzawy, kierego mianujom UTOPEK:
Sloneczko piykne oko Ponboczkowe
Rachuje kwiotki i liscie czerwiyni
Trza  ziorka na rola posioc  nowe
Bo ludziom chleba  trzeba na ziymi.
Kwiotki jesiynne, kwiotki kolorowe
Jak jo wom siaronsko przaja!
 Dombki biolutkie i ziymowity liliowe
Pod plotym rosnie was raja.
Ale niy dlugo was grzoc slonce bydzie
Chned pluchy i zima nastanie
 Babski lato  molinom was oprzyndzie
I czas przidzie, na zimowe spanie
Toz podwiel  sloneczko, was jeszcze piesci
Dzwigejcie ku nimu lico radosnie
Za chwilka jesiyn lisciami zaszelesci
Opowiy wom bojka o wiosnie...
Kiej jo tak sam kukom na ta telezizyjo, we kieryj ciyngiym sie wadzom, sztyjc jedyn drugimu cosik przeciepuje, durch ftosik inkszymu przisrywo, fort tuplikuje jedyn mondrok inkszymu angyjberowi co to ino lon mo prawie (a zetrwo to jesce bez gryfnych pora lot; mozno styry, a mozno niy szczimiom tak dugo?) to mi sie juzas sam spomniol Karlik z Kocyndra, kiery berol telki gryfny wic, co jo go sam rzykna jakech spamiyntol jesce lod bajtla:
Ciyngiym rzondza ludziom i tuplikuja jejim coby sie niy prali ze gorolami, bo ze tego nic dobrygo niy przijndzie. Tyn, co poradziol suchac, nic niy straciol, nale tyn co zawdy bol napasztliwy i kozdy gorol mu zawodzol, nikiej naszymu jednymu Maniusiowi Kancikowi ze Krojcki ze hinterhalzu (kiej jesce bol chycony) to miol przedrzistane. Kiejsik Franc powadziol sie ze jednym gorolym lo dziolcha i ciulnol go, prasknol na lostatek bez pysk. Bola srogo wija i wszyjsko mialo swoj fajrant we gyrichcie. Sondca tuplikowol, eklerowol wszyjski do porzondku a kiej juz na fajrant i zdziebko dlo smiychu, dlo szpasu bolo i mocka na richtik, zocnie to tyn sondca pedziol Mamiusiowi:
– Toz suchejcie terozki panie Kancik. Za to coscie praskli tego sam, kiery styrcy we tym gyrichcie poszkodowanygo bez pysk, musicie terozki zabulic tysionc zlociokow na naszo chorzowsko Opiyka Spolyczno.Miarkujecie?
– Ja, na isto miarkuja.
– Nale, zarozki panie sondco – rycy tyn diosecki gorol. – Przeca te tysionc zlotych to cheba mie sie przinolezi, pra?
– A skuli cego wom ? – pyto sie tyn sondca.
– Ano, panie syndzio, przeca to jo loberwol w pychol a niy Opiyka Spoleczno !!!
I, kiej mu juz sam przi tym som, przi gorolach, to spomniol mi  sie jesce jedyn wic.
Wyrychtowali we Katowicach telki dupny Hotel „Warszawa”. Przikludziol ci sie do niygo jedyn Krakowiok, telki lod Jana maryski Rokity. Z ranca tyn „boy” hotylowy pucuje szczewiki wszyjskim byzuchantom, tela co jedne na szczwortym sztoku. Dyrechtor hotylu musiol jejigo chopow lobadac, znacy „sprowdzic” i kuko na tego, kiery te sszczewiki pucuje na szczwortym sztoku.
– Przeca to niy jes ipto, ptoku plac do glancowanio szczewikow! Co sie bydom lo nos inksze byzuchanty tego hotylu miarkowac? Zarozki mi te szuly zakludz do  tyj sluzbowyj izby!!!
– A dyc, ponie dyrechtorze, juz bych to zrobiol – godo fest uzyto tyn „boy”. – Tela co te szczewiki, kiere sam glancuja, kiere sam filcuja, pucuja, to tyn istny Gorol ze Krakowa przikrymplowol  sznurowkoma do klomki !!!
A terozki blank ze inkszyj faski. U nos we „Jozefce”, we „galeryji pod slodami nasz Farorz zeszly tydziyn we piontek, lozewrzil nowo (kieros juz tam) wystawa, tela co terozki ino knipsniyntych roztomajtych stawiyni na swiycie. Mianuje sie tyn alsztelong „Wieze. Czas”. Niy bolo by lo czym sam godac, kieby niy gryfne slowecka ze przoszpektu tego alsztelongu:
Wieze, godajom na to gory swiata, marzynie, rzyps, lajter do niyba, oltorz wszyjskich Ponboczkow. Wiyza dawidowo, ze elefantowyj kosci, ze zelazla, i wiela, wiela inkszych. Som wiyze zygarowe, kosciylne, ze zomkow, i jesce tam jake. A czos. A czos, to wiyczny kamrat. Blynduje sie w nos, lodbijo sie we swiycie. I tym richticznym, i tym bez nos znokwionym. Kacomy, gzujymy za niym, ringujymy sie sniym. A na lostatek zolwizol sie poddowomy, chocia probujymy go sztopnonc, zahaltowac. Choby ino na kwilka, bo tak na isto to niy kcymy wszyjskigo boczyc, wszyjskigo spamiyntac; ino te kwilki.
Styknie, bo mog bych tak dugo jesce rzondzic, chocia nojwazniyjsze jes to coby ludzie same przijnszli sam do „Jozefki” te knipsniynte wiyze, te kosciylne, i niy ino, turmy lobejrzec. A knipsnyli to: gryfno dziolcha Katarzyna Sadura i kapelonek, kiery wyklodo na Uniwerzityjcie  Stefana Wyszynskigo we Warszawie Andrzej Kozubski.
No, i jesce na lostatek, coby bolo dlo szpasu.
Przikludziol sie do jednego gorola, werbusa we Chorzowie jejigo starzik  i colko familijo kozala mu pojnsc na lodwieczerz do tyjatru. Starzik prziszol nazod i tyn gorol, werbus pyto sie go:
– No, i jak Olpa, podobalo sie Wom we tym tyjatrze?
– A dyc, co mi sie podobalo... a nojbarzij na lostaku, kiej dowali mantle ... Somech zwion styry!!!
I to by bolo na dzisioj a berol, lozprawiol nikiej we kozdo sobota

Ojgyn z Pniokow