Lo Gynku Szpaniol, pazdziyrnik 2006 Na logrodku pszi domie zicnol Gyniek zmochany, Co go pszynioslo na teryn lukochany. Siod sie przed laubom i rozmyslac zacon. Na grabiach sie lopar, gowa wtulil w ramiony. Wiela razy na lodgodku grabil trowa skoszono. Jakos mu smutno bylo jakis byl zamyslony. Nogle pszitulil sie do synka i zony. Jakes smutne mysli go naszly. Lobejrzol sie do zadku, na ta cesta, co przeszol bez zycie, Zamyslil sie srogo i locy zawar. Medikowol ci nad niom, chnet lachnol sie skrycie. Pszeca take gryfne jo miol zycie. A byla jesiyn, nogle ucichli ptoszki, Swiat zamilk, zmarkotniol i stol sie lecy jaki. Gynkowi po licach polecialy placki. Gibko je lotar coby niy widzieli Ci ftorych kochol. I nogle Gyniek swe locy sztreknol ku niebu, Cego tam szukol tego niy wiymy. Slonko swiycilo a cicho wkolo. Przezegnol sie Gyniek i pokloniol Srogymu. Loroz usmiych radosny rozpolil Mu lica, Bo swiat juzas lozyl, spiywala lokolica. Ptoszki wzlecieli liscie napoczli leciec z drzew. Zas swiat bol piykny nikiej downe laty. I nogle Gyniek sie dzwignyl, chycil mocni grabie I ruszyl w droga daleko i niyznano Do nowego logrodka razym ze grabiami. A nom zostawil pamiync po siebie. Szpaniol