Mikoloj Szpaniol / Szopynice 2007 Na tego Mikoloja to my colki rok cekali i ze strachym bo szmary byly jak pszilazil i ze ciekawosci, co tysz nom psziniesie. Mikolaj ftory do nos pszilazil byl pieronym lostry tosz my mieli stracha pszet nim. No i colki dziyn my lazili i kombinowali coby tu zrobic aby zic niy bolala po jego byzuchu. Rozne sztuczki zacynali my robic, ale to wszysko bylo na nic zic po byzuchu Mikoloja tak i tak bolala. I tak, kozdego roku lojciec godol chopcy szmarowac zic bo dzisioj pszidzie Mikoloj. Zacynalo sie robic ciymno a my momy coroski wiyncy strachu w galotach. Nogle slyszymy w siyni dzwonek. Ftosik wlazowol do chalpy i dzwonil takim dzwonkym, jaki kiedys mlycorze mieli, co jezdzili z mlykym. My lotwiyrali drzwiyrze i kukali cy jusz idzie do nos cy jeszcze niy. Zawsze mieli my nadzieja, ze chociosz ros niy, pszidzie s tom pierzinskom, zylom ino z gyszynkami. No, ale tyn dzwonek to byl lod naszego Mikoloja. Jak my sie pszekonali, co idzie do nos to my gipko pichali do izbow coby sie skryc. Nic to niy pomogalo. Mikolaj wlazowol do dom i siadol na rycce w kuchni a kole siebie stawiol worek z gyszynkami i cekol na nos. A lojciec nos zwolywal do kuchni coby my sie psziwitali z Mikolojym. No i zacynalo sie. Srogi to byl Mikolaj, miol cheba ze dwa metry. Ze srogom brodom i w dziwnym ancugu trocha cerwonym trocha biolym a na gowie miol copka z bomblym. My nigdy niy wiedzieli cy w tym worku som gyszynki cy loszkabiny. Stanyli my pszed nim a nogi nom sie czynsly. Mikoloj psziwitol sie snami no i pytol lo miana. Pedziol tysz, co nimo, wiela casu, bo inne dzieci tysz na niego cekajom. Bestosz godol, coby my, niy kombinowali ino colko prowda mu podzieli. Potym zacon, zadowac pytania i nos sie wypytywac, cy my pszipadkym niy rojbrowali no i jak tam sie ucymy w szkole. No tosz my mu godali, co my som szykowne synki i sie dobrze ucymy. No to Mikoloj pado, skoro sie dobrze ucycie to psziniyscie i pokozcie mi Wasze chefty. Zacon loglondac i szukac dwojow, bazgrolow, flekow z tinty i ze tustego we chefcie i cego sie dalo. Pszeca jakisik feler musiol znos pszeca jego byzuch bez szmarow niy mog byc no i zawsze znot. Potym pytol sie lojcow, jacy my byli i cy my niy za fest rojbrowali. Lojcowie jak to lojcowie zawsze godali, co my som rojbry i choncfoty jakich malo. A na koniec lojciec godo, co Mikolaj mo nom dac take szmary coby my colki rok pamiyntali. No tosz Mikolaj ino na to cekol. A zacynol lot nojstarszego brata i lol wiela wlazlo a my ryceli jakby nos ftos ze skory lodziyrol. Szmary my dostali zic lociyrali i cekali kedy zacnie dowac gyszynki. No i zacon dzielic jedyn z moich braci dostol tytka loszkrabin to bylo na pocontek coby nos znerwowac. Ale zawsze fajne gyszynki my dostawali. Tak, ze my tyn dziyn dugo pamiyntali. Po byzuchu Mikoloja siadali my i kombinowali fto tym swiyntym Mikolojym jes, co nom take szmary robi. Jednego roku my bajtle pszestali wierzyc w tego swiyntego Mikoloja i dowiedzieli my sie fto nim zawsze byl. A bylo to tak. W Mikoloja lojciec zas pedziol chopcy smarowac zic, bo dzisioj pszidzie Mikolaj. No i zas probowali my swoich sztuczek, ale to na nic sie zdalo. Dzwonek zadzwonil i Mikolaj wloz do chalpy te same pytania a potym szmary a na lotarcie plackow gyszynki. A ze tego roku Mikoloj sie spoznil i bylo jusz pozno tosz matka kozala nom sie gipko myc i wartko is spac, bo rano tsza is do szule. Lojciec w tym casie zaprosil Mikoloja do drugi izby, bo musiol snim pogodac tak nom pedziol. Rano mama nos budzi do szkoly. Wstajymy i idymy sie myc. Paczymy a w antryju na hoku wisi mantel lod, Mikoloja. Pszipomnialy nom sie wczorajsze szmary lod niego i my sie po gowach poszkrobali. Czamu tyn Mikoloj niy poszet wcorej dali s tymi, gyszynkami. Pytomy sie mamy a mama sie ino lusmiycho. No tosz po cichu lotwiyromy drzwiyrze z drugi izby i co my lobocyli. Na stole lezala cerwono copka z bomblym i broda a na stolku wisiol ancuga Mikoloja. Ale to jeszcze nic. Slypiami szczelili my na lolszko a tam snym sprawiedliwego spol nasz ujek, chrzestny lot nojmodszego brata. Miyszkol w Katowicach i niy zdonzyl na lostatni autobus, bestosz u nos spol. No to my jusz wiedzieli fto nom take szmary dol. I tak sie skoncyl swiynty Mikoloj. Niby byl lostry, ale zawsze jego gyszynki sprawialy nom, rados. To nic, ze zic bolala, ale tyn bol mijol, ale gyszynk lostawol. Szpaniol